பெண்

அழியாத கோலங்கள்

மீண்டும் வருமோவந்த வசந்த காலம்
மனதிலே மிளிரும் அழியாத கோலம்
ஆண்டுகள் பலப்பல உருண்டு ஓடியும்
இன்றும் கவர்ந்திடும் இளமை ஜாலம்

அறியா வயதில் எதிர்வீட்டுச் சிறுவனுடன்
அலுக்காது விளையாடி அடித்திட்ட லூட்டி
எரிகுழம்பு தயிர்சாதம் அற்புதக் கதைகளோடு
ஊட்டி விட்டஎன் அன்பான பாட்டி

நாலணா டிக்கட்டில் நண்பருடன் சேர்ந்து
நான்பார்த்து மகிழ்ந்த எம்ஜியார் படங்கள்
காலாற நடந்து காந்திபுரம் பொட்டானிகல்
கார்டன் என்றுநான் சுற்றிய இடங்கள்

காதல் புகுந்திரா குழந்தை நாட்கள்
கேசவன் மோகனின் கசக்காத நட்பு
கீதாலயா ஹாலில் பார்த்த படங்கள்
கல்வெட்டில் பொறித்த காலக் கவிதை

பருவம் வந்ததும் குடிபுகுந்த சென்னை
புரியா உணர்வால் வீழ்த்தியது என்னை
ஒருவித மயக்க நிலையிலே எந்தன்
இளமை எல்லாம் கழிந்தது அங்கே

காலிலே சக்கரம் கட்டிக் கொண்டு
காற்றெனப் பறந்தது காலப் பறவை
நூலிழை இளமை நாடகம் முடித்து
நாற்பதின் முடிவில் நிறுத்தியது என்னை  

நினைத்துப் பார்க்கிறேன் கடந்த நாட்களை
நடந்தது கனவா நனவா அறியேன்
எனக்கென ஒருவரம் இறைவன் தந்தால்
அந்த நாட்களையே மீண்டும் கேட்பேன்

காஜல் காய்ச்சல்

உன்இதழ்கள் என்பெயரை உச்சரிக்கும்போது

அதுஇன்னும் இனிப்பாக ஒலிக்கின்றது

கன்னியுந்தன் கூர்விழியை பார்த்திடும்போது

குளிர்ஜுரம்போல் விட்டுவிட்டு அடிக்கின்றது

கனவில்கூட உன்னிடையை தழுவும்போது

காலின்கீழ் உள்ளநிலம் நழுவுகின்றது

நனவிலும் உன்னினைப்பு வந்திடும்போது

என்கையே என்தோளை தழுவுகின்றது

திமிர்பிடித்த இளமையிடம் பயந்தோவுந்தன்

துப்பட்டா ஒதுங்கியே ஓரம்போனது

அமைதியான என்நெஞ்சில் புயலடித்தது

என்னுடலும் வியர்வையிலே ஈரமானது

உதடுகளை சுழித்துநீ கடித்திடும்போது

உன்மத்தம் உச்சந்தலை ஏறுகின்றது

இதற்குமேல் தயங்காதே என்றேயெந்தன்

உள்ளிருக்கும் சைத்தானும் கூறுகின்றது

காமத்தின் வசப்பட்ட காதல்நெஞ்சம்

காலண்டர் தாள்போல படபடக்குது

ஆமெனும் ஒருசொல்லை கேட்டிடவேயென்

ஒட்டுமொத்த உயிரணுக்கள் துடிதுடிக்குது  

மாற்றம்

  

நான் சிரிக்கும் சிரிப்பெல்லாம்

புன் சிரிப்புமில்லை

நடக்கும் பாதைகளில் முட்களுண்டு

ரோஜா விரிப்புமில்லை

நான் சிந்தும் கண்ணீரின்

நிறமுணர்ந்து கொள்ளுங்கள்

மனமுடைந்தா மகிழ்வுடனா

தரமுணர்ந்து கொள்ளுங்கள்

காதலிப்பதுதான்

கடினமென நினைத்திருந்தேன்

வெறுப்பது அதனினும்

கடினமென இன்றுணர்ந்தேன்

நான் சிரிக்கும் சிரிப்பெல்லாம்

புன் சிரிப்புமில்லை

நடக்கும் பாதைகளில் முட்களுண்டு

ரோஜா விரிப்புமில்லை

முகங்களும் அதுவே வாய்பேசும்

மொழிகளும் அதுவே

அகத்தில்தான் ஏதோ

மாற்றங்கள் மெதுவே

நேற்று போல்தான் இன்றும்

பொழுது விடிந்தது

விடியும் போதே என்கண்ணில்

கண்ணீர் வடிந்தது

என்ன நெஞ்சமடா இது

நினைவுகளுடன் வாழத் துடிக்கிறது

என்நிழலும் எனைவிட்டகன்றும்

நேற்றைய திரைப்படம் நடக்கிறது

நான் சிரிக்கும் சிரிப்பெல்லாம்

புன் சிரிப்புமில்லை

நடக்கும் பாதைகளில் முட்களுண்டு

ரோஜா விரிப்புமில்லை

தீண்ட மறுத்த தென்றல்

உன் கரம்பற்றி நான் நிற்கையிலே

என் கால் முத்தமிட்டுச் செல்லும் அலைகள்

நீ இல்லாததால்

என்னைக்கண்டு ஒதுங்குகின்றன

நிலவை விடுத்து

நம்மைப்பார்த்து கண்சிமிட்டிய

நட்சத்திரங்கள்

நீ இல்லாததால்

முகம் திருப்பிக் கொள்கின்றன

தன் களங்கத்தை மறந்து

பளீரிட்ட நிலாவோ

முகத்தில் திரையிட்டுக்கொண்டு

மறைந்து நிற்கின்றது.

ஸ்னேகமாய் சிரித்துச் செல்லும்

நண்டு கூட இன்று

சீற்றத்துடன் பார்க்கிறது.

அன்பே என் அருகில்

நீ இல்லாததால்

தென்றல் கூட என்னை

தீண்ட மறுக்கிறது